Angst is een groot obstakel
Angst is een groot obstakel
Ik vroeg mij vandaag meerdere malen afMoet ik de stap nogmaals gaan wagen…
Of moet ik mij echt neerleggen bij het feit
dat jij mij al twee keer hebt afgeslagen…
Zal ik naar je toegaan,
zal ik je trotseren…
Of zal ik jouw tweede afwijzing,
ditmaal gewoon echt moeten accepteren….
Waarom jij mijn hart wederom brak
Is voor mij de grote vraag…
Wij willen alle twee precies hetzelfde
Wij willen allebei heel erg graag…
Wij weten van elkaar dat jij mij het meerdere malen hebt
laten voelen en laten zien…
Maar ik voel mij nu toch een stuk minder zekerder
Was ik dan echt blind door verliefdheid misschien…
Daarom zal ik blijven komen,
telkens als jij er bent en werkt…
Totdat het punt dat jij er iets van zegt
Totdat jij er iets op hebt aangemerkt…
Pas als jij mij vertelt dat ik helemaal niet meer moet gaan komen en door
moet gaan met mijn leven…
Dan weet ik dat ik niets hoef te verwachten,
en dat jij mijn hart echt hebt teruggegeven…
Maar zolang ik deze woorden niet van jou hoor
en dat jij mij hierover niets vertelt…
Wacht ik op toenadering
en op jouw hart die misschien voor mij wel openstelt…
Want iets diep van binnen zegt mij ik heb gelijk,
en dat jij mij ook heel graag wil…
Alleen ben jij bang om mij te benaderen
Maar hierover zwijg jij angstig, dood en doodstil…
Ingezonden door: Jerry de Zoete - Datum: 28-12-2007 om 21:01
0 reactie(s)
Gemiddeld cijfer: 7,0 Aantal stemmen: 3
Stuur dit gedicht naar je vriend(in)
| Vorige | Volgende |